_________________________________________________________________________________________________________________________________.اسماعیلی با مهر مطرح کرد؛..رضا اسماعیلی میگوید برگزاری جشن غدیر اقدامی شایسته است و حرکت در مسیر بلوغ معنوی جامعه اسلامی و ترمیم و بازسازی «وحدت اسلامی» از برکات این همایش با شکوه معنوی است.رضا اسماعیلی شاعر و نویسنده در گفتوگو با خبرنگار مهر درباره اهیمت عید غدیر و لزوم وحدت اسلامی گفت: عید غدیر خم که در روایات و احادیث اسلامی از آن به عنوان «عیدالله الاکبر» یا «اشرف الاعیاد» نام برده شده است، از بزرگترین اعیاد اسلامی به خصوص در نزد شیعیان است.وی افزود: شیعیان بر طبق یک سنت دیرینه، عید غدیر خم را در مساجد، تکایا و هیئتهای مذهبی همانند عید فطر، عید قربان و دیگر اعیاد مسلمانان جشن میگیرند و اجتماعات بزرگی برگزار میکنند. گرامیداشت و بزرگداشت عید غدیر، بزرگداشت و تکریم «فضیلت» و «حقیقت» است. علامه سیدمحمدحسین طباطبایی در بیان جایگاه رفیع غدیر گفته است: «غدیر آغاز خروج جامعه انسانی از تاریکی جهل و تیرگی و جهالت عملی و ورود به فضای روشن دانش و صحنه منوّر بینشی است که همان هدف اصیل بعثت رسول مکرم اسلام است.»جایگاه با شکوه و رفیعی که غدیر در فرهنگ دینی ما دارد، همواره ذهن و زبان شاعران و ادیبان را به خود معطوف کرده و این واقعه تمدن ساز در طول تاریخ دستمایه خلق و آفرینش آثار فاخر ادبی گردیده است.وی افزود: به رغم اهمیت و جایگاه سترگی که عید غدیر در فرهنگ دینی ما دارد، متأسفانه ما هنوز نتوانسته ایم از این واقعه فرهنگ ساز و تمدن آفرین به طرز شایسته و بایسته در جهت تقویت انسجام اجتماعی و هم افزایی دینی بهره ببریم. از این منظر، ما باید از این فرصت تاریخی

__________________________________________________________________________________________________________________________________..نگاهی به چیستی «شعر آیینی»...۱- مولفه اصلی شعر هیأت چیست و چرا شعر هیأت (نوحه خوانی و مرثیه خوانی) به سمت خواندن سرود رفته است؟سوال شما، سوال «سهل و ممتنعی» است. سهل از این جهت که وقتی از شعر هیأت صحبت می کنیم، ناخودآگاه ذهن و زبان ما به سمت نوحه ها و مرثیه هایی می رود که در کوچه و بازار و بیشتر با قصد «تحریک احساسات» خوانده می شود، و دشوار از آن جهت که شعر هیأت ادب و آدابی دارد که متاسفانه اکثر مخاطبان شعر دینی روزگار ما با آن بیگانه اند. به خاطر رعایت همین ادب و آداب است که پیران و پیشکسوتان شعر دینی و آیینی همواره بر این دقیقه تاکید کرده اند که: «ای تعزیه داران به ادب بنشینید»بله، روزی روزگاری «نوحه و مرثیه» هم - بدون آن که پیشانی نوشت شعر هیأت داشته باشد - زیرمجموعه شعر دینی و آیینی ما بود. ولی امروز به نظر میرسد شاعران هیأتی به دنبال خودمختاریاند و میخواهند خرجشان را از شعر آیینی جدا کنند!شعر هیأت فرزند شعر آیینی است و باید رابطه «پدر و پسری» بین آنها برقرار باشد که متأسفانه به هزار و یک دلیل نیست. الآن سالهاست که بین این پدر و پسر اختلاف و جدایی افتاده و پسر از پدر حرف شنوی ندارد و راه خودش را میرود. امروز شاعران هیأتی بیشتر به دنبال چهره شدن و نام و آوازهاند، و در فضاهای مجازی به دنبال جمع کردن «لایک» و «فالوئر»! و چون میخواهند راه صد ساله را یک شبه طی کنند، همزبانی و همنشینی با شعر و شاعران اصیل آیینی برایشان چندان دل پسند و خوشایند نیست. نسل شاعران هیأتی - که اکثراً جوان و نوجوانند – فکر میکنند پیروی از پیشکسوتان شعر